W medycynie weterynaryjnej termin „rybia łuska” (ichtioza) był ograniczony do rzadkich wrodzonych lub dziedzicznych zaburzeń, o których uważa się, że wynikają z pierwotnych defektów w tworzeniu warstwy rogowej naskórka. Rozpoznanie choroby można postawić na podstawie szczegółowego badania dermatologicznego uwzględniającego, w związku z genetycznymi predyspozycjami, opis pacjenta (rasa, wiek, płeć), analizę przebiegu choroby oraz wyniki badania histopatologicznego skóry. W przypadku niektórych ras dostępne są badania genetyczne, umożliwiające postawienie rozpoznania, jak również identyfikację osobników będących nosicielami wadliwego genu (heterozygot). Dotychczas ichtiozę dzieli się na postać epidermolityczną i nieepidermolityczną na podstawie zmian histopatologicznych ocenianych w mikroskopii świetlnej. Leczenie objawowe prowadzone jest głównie miejscowo w postaci kąpieli w szponach keratoplstycznych/keratolitycznych oraz stosowaniu substancji nawilżających (humektantów).