Umiejętność łączenia wiedzy lekarsko-weterynaryjnej z przyrodniczą, rozpoznawania stopnia cierpienia zwierząt oraz oceny stopnia zagrożenia osobników chorych dla reszty populacji, w kontekście dynamiki rozwoju choroby zakaźnej, leży w kompetencjach lekarza weterynarii, specjalizującego się w ochronie zdrowia zwierząt nieudomowionych. Przed lekarzem weterynarii, który ma bezpośredni kontakt ze zwierzętami wolno żyjącymi, stoi wiele wyzwań, takich jak łączenie wiedzy klinicznej z wiedzą o budowie anatomicznej, biologią i ekologią gatunku. W postępowaniu ze ssakami objętymi ochroną gatunkową, lekarz weterynarii musi wziąć pod uwagę wiele kluczowych czynników, w tym między innymi kondycję zdrowotną pojedynczych osobników, strukturę populacji lub stada oraz środowisko bytowania zwierząt.